است كه از شخص رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده است و برخى از شواهد آن از اين قرار است : 1 - بيان صريح سبطابن‌جوزى در « تذكرةالخواص » كه اين حديث از فضيلت‌هاى مشهور و ثابت شده است . قسطلانى نيز تصريح مىكند كه نزد علماى درايت ، حديث مشهور به تواتر ملحق مىشود . 2 - شيخ عبدالحق دهلوى در « اللمعات فى شرح المشكات » ، بر شهرت اين حديث ، تصريح دارد . 3 - شيخ محمّدبن‌اسماعيل ، امير يمانى صنعانى در « الروضة النّديّة » آن را به شهرت وصف كرده است . 4 - اعترافِ خودِ دهلوى به مشهور بودن حديث ، در پاسخ به پرسشى در اين‌باره كه به زودى خواهد آمد ؛ إن شاءاللَّه . 5 - مولوى حسن‌الزّمان در « القول المستحسن » به مشهور بودنش تصريح مىكند ، كه به زودى خواهد آمد . 6 - ابن‌حجر مكّى در « الصّواعق » مدّعى است كه حديث امر كردن مردم به نمازگزاردن پشت ابوبكر متواتر است « 1 » ، چون به ادّعاى او هشت نفر از اصحاب آن را روايت كرده‌اند . بنابراين ، اگر اين تعداد راوى براى متواتر بودن حديث بسنده است ، پس حديث « مدينة العلم » كه ده نفر از اصحاب آن را روايت كرده‌اند ، به طريق اولى متواتر است . 7 - ابن‌حزم در كتاب « المحلى » مدّعى متواتر بودن روايت « منع فروش آب » است كه تنها چهار تن از اصحاب آن را روايت كرده‌اند . بر اين پايه ، وقتى روايت چهار نفر دليل بر تواتر است ، پس حديث « مدينة العلم » قطعاً و يقيناً و بدون هرگونه

--> ( 1 ) . الصواعق المحرقة : 13 « بدان اين حديث متواتر است و از سوى عايشه ، ابن‌مسعود ، ابن عبّاس ، ابن‌عمر ، عبداللَّه‌بن‌زمعة ، ابوسعيد ، علىّبن‌ابىطالب و حفصه روايت شده است . »